Memories

 
25 oktober 2021
 
Herinneringen aan een gouden RAVA-Periode, door Edwin Kooren.
 
Aan RAVA heb ik alleen maar mooie herinneringen, herinneringen die moeilijk op te schrijven zijn. Het is namelijk lastig om het gevoel aan deze tijd in woorden te vatten, maar ik ga een poging wagen.
Toen ik als jeugdspeler in 1974 begon, moesten we voor het omkleden helemaal doorlopen naar achterste deel van het terrein, daar waren namelijk de kleedkamers. De douches werden voorzien van warm water door een geiser op de gang. Het bleef een sport om snel te douchen (gezien de kwaliteit niet geheel raar) en aan te kleden om vervolgens de waakvlam uit te blazen. Erg flauw, maar in die tijd erg leuk. “Wie heeft …….. de waakvlam uitgeblazen!” Aan het einde van het seizoen had je dan de sluitingsavond. Een leuke avond met als hoogtepunt het krantje met de elftalindelingen voor het nieuwe seizoen. Het leuke aan mijn tijd als jeugdspeler vind ik, dat ik alle jaren met het zelfde team speelde. Ons team kenmerkte zich niet door technisch voetbal, maar werk- en vechtlust. Bij bepaalde wedstrijden, waaronder die tegen de zustervereniging VVP, werden we vooraf toegesproken in de bestuurskamer. In de competitie presteerden we niet best, maar onze werk- en vechtlust had wel effect op de toernooien. Door onze speelwijze pakten we vroeg een voorsprong en eer de tegenstander in het spel kwam, was de tijd al weer voorbij. Na leiders zoals Patrick Botermans, Fred Hierck, Aad ten Berge, Cees Ledderhof samen met Nico van Lieshout kregen we in de A1 een heuse betaalde jeugdtrainer, Ruud Wams. Wat een verschijning, we waren erg onder de indruk (een lange man met wilde haren, voorovergebogen met een shagje in zijn mond en een biertje in de hand na de wedstrijd). De trainingen werden anders, achterom starten, op tactiek trainen en werken aan de conditie. Had je op school de ellendige coopertest gehad, kon je het ’s avonds op de training nog een keer doen. De uitjes met Ruud waren altijd een feestje, hapje, drankje en veel lol.
Op zondag mocht ik graag naar het eerste kijken. Wat een persoonlijkheden speelden daar in. Jacques Burg als keeper (de Piet Schrijvers van RAVA), Aad Jansen (zeer soliede) als laatste man, Henk Heemskerk (technisch, overzicht en af en toe mopperend) als mid-mid met daarnaast Nico van Lieshout (wat een schot had deze man in zijn benen), John Nolten (voor het betere beukwerk), voorin Ron Jansen (de sierlijke en zeer technisch voetballer) en Frank v.d. Heuvel (met zijn technische wonderbaarlijke bewegingen). Het was een genot om naar deze helden te kijken en ik was niet de enige. Wat stond het vol langs het veld en wat was het druk in de rust en na de wedstrijd in de kantine. Toen ik in de senioren zat, waren de trainingsdagen op dinsdag en vrijdag. Na de training was het altijd stampvol in de kantine, de vrijdagavond was een soort uitgaansavond op RAVA, eerst trainen en dan tot laat gezellig bieren met André Hazes op de achtergrond. Met een warm hart kijk ik ook terug op mijn tijd in de jeugdcommissie. Samen met Conny van Dorp, Klaas Krul, Sergio Biassi, Jos van Hasselt en Nico van Lieshout was het één groot feest om van alles te organiseren, zoals sportdagen ook met ouders, Sint en Kerst en de playback show. Met deze laatste startte we klein in het jeugdhonk, waarna we als snel moesten verhuizen naar de kantine. ’s Middags opbouwen, snel een pizza eten en dan kon de avond beginnen. Het was elk jaar weer stampvol en tot laat heel gezellig. Het is lastig om je warme gevoel aan RAVA en alles wat je hier hebt meegemaakt op papier te zetten. Je ervaart het zelf wanneer je na lange tijd een clubgenoot tegen komt. Het gevoel komt dan gelijk naar boven en je kan uren met elkaar praten over vroeger.
RAVA is en blijft voor mij RAVA!
 
17 augustus 2021
 
Ik ben in de jaren 1950 - 1960 lid geweest van RAVA, eerst als supporter daar na nog paar jaar als actief voetballer. Als supporter ging ik regelmatig mee met de bus naar de uitwedstrijden, vertrekpunt bij de kerk in de Brandstraat en dat was een hele belevenis voor mij. De namen van de spelers zijn me helaas ontschoten in het doel stond Renzo Bruma, dat was volgens mij een Italiaan. Ik ben hem nog eens tegengekomen bij de Italiaanse ambassade toen ik daar moest zijn als loopjongen. Naderhand is die een ijszaak begonnen op de Beeklaan vlak bij de Loosduinseweg. Helaas is hij te vroeg overleden.Toen ik ben gaan voetballen was ik 17 jaar met Frits Keerman in het doel. Bij de senioren ben ik gaan keepen dat ging me beter af al was ik maar 1.68m lang. Op een gegeven moment vroeg het veteranen elftal of ik een wedstrijd in kon vallen. Na de wedstrijd werd me gevraagd of ik bij hun wilde blijven spelen en dat heb ik met veel plezier gedaan. Aangezien ik ook aan wielrennen deed, heb ik daar de voorkeur aan gegeven. Tot de dag van vandaag trap ik als tourder jaarlijks nog zo'n 10.000 km weg.Jaren later leerde ik mijn tweede vrouw kennen. Toen toen we samen op wintersport waren en haar oom tegen kwamen, laat dat nou die man zijn die 35 jaar geleden aan mij vroeg of ik in het veteranen elftal in wilde vallen. Zijn naam is Wil van de Pool, hij reed in die tijd busje en leverde olie aan huis.Het is een lang verhaal geworden, maar waar ik u voor benader is dat RAVA indertijd voor een of andere reden bierglazen heeft uit gegeven. Ik weet niet of u er van op de hoogte bent en of u er een in uw bezit hebt. Zo niet, dan kunt hem van mij krijgen. Het glas is zeker 55 jaar oud.
 
Met vriendelijke groeten
Joost Wennekes
Dr. Robbers Strasse 2
46446 Emmerich Elten  Duitsland
 
20 juni 2021
 
Herinneringen aan een gouden RAVA-Periode, door Nico van Lieshout.
 
Op verzoek van Raymond de Grood mag ik mijn memoires over mijn “carrière” bij onze club op papier zetten. Denkend aan R.K.S.V. R.A.V.A. kan ik wel zeggen dat ik daar het grootste gedeelte van mijn vrije tijd tot op heden heb door gebracht. Het begon allemaal net als bij Raymond vanaf het moment dat ik op de wereld werd gezet en deel uit maakte van het gezin van Cees en Corrie van Lieshout.
 
De jeugd jaren:
 
Mijn eerste vage herinnering is nu niet meteen de beste want op een zondag na een wedstrijd van het eerste liep ik, op zeer jeugdige leeftijd mee met het naar huis gaande publiek om uiteindelijk op het politie bureau op de Soesterbergstraat te eindigen en daar door mijn ouders opgehaald te worden. In 1968 was het eindelijk zover en mocht ik gaan voetballen bij de welpen van R.A.V.A.. Op de woensdagmiddag werden wij getraind, als ik het goed heb, door Frater Passianus en Leobertus. De eerste wedstrijd die ik speelde verliep niet zoals het graag gezien had. Zelf had ik het idee dat ik wel aardig kon keepen, maar na een 10-0 nederlaag in onderlinge wedstrijd tegen de pupillen liet ik die gedachten maar snel varen en ben mij gaan toe richten op het voetballen zelf. Na twee jaar bij de welpen te hebben gespeeld mochten het elftal waarin ik speelde het bij de pupillen gaan proberen en als pupillen 5 wisten wij in het seizoen al onze wedstrijden met grote overwinningen af te sluiten.Ook in de junioren heb ik altijd het geluk gehad in een leuk en goed voetballend team te hebben gezeten. Met als een van de hoogte punten het winnen van het jeugdtoernooi in Bergeijk alwaar zelf “moeders” met twee voeten van de grond kwam. Maar ook de toernooien op Koninginnedag, de Goederaad Cup, Hans Macco Trofee en puppilen sportdag waren mooie evenementen. Als leiders/trainers in die tijd kan ik mij de volgende namen nog herinneren: André Brochard, Ben Borsje, Frits Lusquere, Ton Kaats, Cees van Lieshout en als spelers de illustere namen: Edwin Winnizuck, Peter Jansen, Jos Dominicus, John van Ravestein, Henneke Verstraten,  Nico Aretz, Maarten Lucassen, Frank Nelemans, Ton Das, Herman Koopman, Aad van Eijck, Walter Palm, Ed van de Genugten, Ferry Verhagen, Paul van Leeuwen, Peter van Oranje, Harry Weber etc.In deze periode ging ik ook altijd op de zondagen mee naar de A1 kijken en natuurlijk het eerste. Daar waar de corners en vrije trappen nog een halve goals waren, en Donald Schönherr werd toezongen met “Old Mac Donald had a farm hiahiaho”. Theo Putters heer en meester was in zestien en het voetbal er altijd verzorgd uit zag met spelers als Cees Rommers, Henk en Aad Heemskerk, Paul Binnerts, Rene van Grol, Ruud Schrijvers, Ton v/d Snoek, Peter Duijkers, Cock van Vliet, Nico v/d Heuvel, Paul Schönherr, André Brochard, Ben Borsje en alle andere die ik helaas vergeet te vermelden.
Buiten het voetbal om, hebben wij ook nog veel meegemaakt, zoals de weekendjes weg naar Voorschoten waar ik, als rat die ik ben (zat er al jong in), Cees Ledderhof de stuipen op het lijf bracht door net te doen alsof ik uit het stapelbed gevallen was. Wij op de zondag met zijn allen naar de kerk gingen, iets dat nu niet meer voor te stellen is. De jeugdkampen in Brabant en België, daar waar onder andere samen met Peter Jansen de Bastonges en cola flink soldaat werden gemaakt. Herinneringen daar aan zijn dat Jhonnie zijn oom Fred Bezem eruit liep, in België wij vanwege rottigheid moesten verhuizen naar een ander terrein en daar een van de betere en leukere kampen hebben gehad, Ig van Bezooijen als kok op de vrijdag alle overblijfselen tot een huzarensalade wist te verwerken, er vlak bij de tent een “grote boodschap lag” waarbij wij als kampjongens de schuld kregen maar het uiteindelijk een van de leiders was die niet naar de “schijtttent” in het donker durfde te lopen, de mooie wandelstokken die werden gesneden, de ondergelopen tenten na een hevige regen/hagelbui, de gele trui voor de leukste opmerking die ook handig was voor een bezoek aan de spar, de vlaggen die buit werden gemaakt maar niet door ons want wij mochten niet naar buiten ‘s avonds, de paniek die er was nadat er rook was gezien en men aan een bosbrand dacht, de mooie speurtochten, de voetbaltennis toernooien, sportdagen, en de ven die voor verkoeling zorgde met de ijscoman die op bezoek kwam en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Later volgde er de tripjes naar het buitenland waar het altijd gezellig was, maar omdat ik een van de weinige was die nuchter bleef zal ik mij daar maar verder niet over uit laten.Wat mij in mijn jeugdperiode verder nog bijstaat is het 40 jarig bestaan, waar ik mocht optreden in de Houtrusthal met een liedje: we plassen in een flesje, we zitten op een potje … dit naar aanleiding van een sketch over de voetbal keuring, andere die optraden waren Peter Jansen, Herman Koopman, Louis van Es, Theo Das, Peter van de Geer, Theo Hazebroek, Peter Vermeulen en dan zal ik er nog wel een paar vergeten (sorry). Met oud en nieuw wanneer de R.A.V.A.nen bij ons thuis kwamen om het nieuwe jaar te vieren en wij ”geld” konden verdienen met het kaarten verkoopspel. Het ophalen van oude kranten, en later het ophalen van prijzen ten behoeve van de Fancy Fairs wat altijd een grote happening was. Het “helpen” achter de bar in de tijd van de familie Goederaad/Hulsegge.Later op de thuis zondagen nadat iedereen naar huis was en de kantine was schoongeveegd werd er onder aanvoering van Harry Borst wat gedronken en kregen wij een broodje kroket. Het kalken van de velden samen met broer Ben, vooral wanneer het op de zondag slecht weer was en wij vanuit Mariahoeve naar het Zuiderpark moesten om de velden te kalken en het alsnog werd afgekeurd. Het thee zetten op de zondag in de oude kleedkamers, en het tussen door schoonmaken van de kleedkamers en het aanbieden van de verontschuldigingen aan de tegenstanders vanwege de dubbele bezetting en de staat van de kleedkamers, maar in de winter wel lekker warm bij de verwarming bij de ingang alwaar dhr. Zuppeli zijn schoenen op liet drogen en van deze de zool gesmolten terug vond. De filmavonden samen met de jeugd van VVP en later van R.A.V.A. zelf toen er een camera aangeschaft werd. Het spelen van zwarte piet samen met Peter Jansen, alwaar wij vele R.A.V.A. gezinnen met een bezoek hebben vereerd. Het verkopen, op de zondagen, van de “Visie” waarin de opstellingen en een korte voorbeschouwing stond over de wedstrijd van het eerste enz. enz.
 
De jaren in de senioren
 
Als kersvers senior lid mocht ik in de selectie plaats nemen en met het wegvallen van Jos Binnerts kwam de plaats van linksback voor mij vrij. Eigenwijs als ik was paste ik daar voor omdat ik nu eenmaal liever op het middenveld uitkwam en mij dus in het tweede mocht waar maken. Dat werd meteen een mooi jaar want we deden samen met ADO 3 om het kampioenschap mee en het was dan ook balen als je mee moest als wissel bij het eerste omdat je dan maar één helft aan voetballen toe kwam. Uiteindelijk maakte in gedurende dat seizoen “nood gedwongen” toch de overstap naar het eerste, jawel als linksback samen voetballen met de spelers waar je in je jeugd toch wel tegen op keek, toen nog wel J.Wat ik mij verder herinner was dat er in die tijd discussies waren over het verjongen van het eerste en het krijgen van kansen van de spelers die uit de jeugd kwamen en we hebben het dan over het “vervangen” van de begin dertigers iets wat nu niet meer voor te stellen is. Wat ik mij ook nog herinner is dat wij tijdens de trainingen door dezelfde “ouderen” werden gesommeerd wat minder hard te lopen tijden de conditie trainingen. Wat mij verder te binnen schiet is natuurlijk de periode waarin wij voor lijfsbehoud in de 4eklasse moesten strijden. Samen met Westerkwartier en Spoorwijk gingen wij uitmaken wie er naar die o zo moeilijke hoofdklasse Haagse Bond zou degraderen. Op de dag dat het Maramar toernooi gehouden werd (Volleybal/Voetbal/Handbal) moesten wij bij Westerkwartier het opnemen tegen Spoorwijk die aan een gelijkspel genoeg had om te overleven. In de allerlaatste minuut mocht ik de gelukkige zijn om de bal vanuit een corner binnen te schieten en ons in veilige haven te brengen. De ontlading hierop van mijn medespelers zal ik nooit vergeten. Uiteindelijk was het Westerkwartier die na een strafschoppen serie met Spoorwijk in het FC Den Haag stadion degradeerde. Na dit euvel te hebben doorlopen mocht ik als aanvoerder deel uitmaken van het elftal dat tegen alle verwachtingen in kampioen werd in een poule met VCS en ODB als concurrenten en naar de derde klasse promoveerde. Alle spelers van die tijd waren opgegroeid en opgeleid bij R.A.V.A. zelf  zoals: Paul Das, John van Ravestein, Peter Jansen, Ron Jansen, Wim Lut, Aad Janssen, Paul van Leeuwen, Jacques Burg, Frans Laarhuis, Peter Wigleven, Franco Giacomelli, Ben van Lieshout, Laurens Sandifort en good old Henk Heemskerk. In de derde klasse ging het echter een stuk minder en na een verblijf van één seizoen degradeerde we weer terug naar de vierde klasse, ondanks alle “beren jachten” met verzorger Peter Vonk en een altijd goed en ondersteunend publiek.Nadat enkele “oud gediende” waren afgehaakt en in mijn ogen de sfeer wat minder werd heb ik een stapje terug gedaan en ben in een “leiders/trainer” elftal gaan spelen daar waar het plezier voorop stond al werden de meeste met een kampioenschap inzicht toch wel wat fanatieker, enkele bekende namen waren: Frans Laarhuis, Klaas Krul, Sergio Biassi, Jos van Hasselt, Aad Janssen, Edwin Kooren, Rene Kooren, Marcel Munier, Hans van Leeuwen, Wilfried Aparoe etc. In Januari van dat seizoen werd ik echter weer terug gevraagd door het eerste en werd het kampioenschap zonder mij behaald, maar bleef het eerste gelukkig een degradatie bespaard. In de zomerstop werd er net als altijd door gevoetbald op de speelweide met een ieder die daar zin in had dus spelers van één tot en met veertien waren lekker aan het ballen, iets wat trouwens ook bij slecht weer op het verharde gedeelte gebeurde. Met andere worden ieder lid telde, en het was leuk om met elkaar onbevangen te spelen tot …. Vrijdag 13 juni 1988 als ik het goed heb want toen verdraaide ik mijn knie tijdens een onderlinge partij, overigens zonder dat er iemand in de buurt was. Op dat moment dacht ik dat ik in Augustus wel weer gereed zou zijn voor het seizoen, maar helaas kwam dat er niet van en volgde een periode van pak hem beet een kleine 20 jaar zonder voetbal. Op een gegeven moment kijkend bij de veteranen leek het mij wel weer mogelijk om aan te sluiten daar het kappen en draaien op dat niveau wel mee viel en ik “voorzichtig” aan kon doen.
Het zondag voetbal was op dat moment al heel ver terug gevallen en het gebeurde zelfs dat het eerste met 9 man stond en Paul van Leeuwen en ik zelf na onze wedstrijd bij het eerste meededen en zo toch kunnen terug kijken als oudste speler die in het eerste heeft gespeeld, een echt succes werd het niet want we kregen een 1-10 nederlaag aan de broek. Goed dat was dus het stukje senioren veld voetbal, maar toch wil ik nog even stil staan bij het unieke geval dat Peter Hess, Ben van Lieshout en ik deel uit mochten maken van het elftal dat tijdens het 50 jarig bestaan 24 uur gingen voetballen want ook dat was natuurlijk een moment om nooit te vergeten, net als de na vijven bokaal daar waar alle senioren elftallen aan meededen.
 
De jaren in de zaal
 
Buiten het voetballen op het veld kon en mocht ik ook mijn “kunsten” in de zaal vertonen. Als een van de grotere zaal verengingen van Den Haag mocht ik in het eerste uitkomen en heb hierin onder andere gepeeld met Theo Das, Klaas Krul, Theo Reijssen als keeper, Louis van Es, Ben van Lieshout, Jos Dominicus, Rene v/d Plas, Aad Heemskerk, Henk Heemskerk, Nicky Waayer, Ron Jansen en later met Franco Giacomelli, Peter Wigleven, Paul van Leeuwen en van buiten de club Goof Metaal, Wieteke Guntermohr, Robbie Vrolijk en Humphrey Alladin. In de zaal heb ik vele mooi jaren meegemaakt en ook vele overwinningen. Als een van de weinige teams wisten wij met spelers van de eigen club overwinning op overwinning te behalen. In de competitie stoomden wij door van de derde klasse naar de begeerde hoofdklasse waar wij met een vierde plaats het beste resultaat in de historie van her zaalvoetbal bij R.A.V.A. wisten te behalen.Met coach Rene v/d Plas op de bank lieten wij ons ook in de beker competitie van ons horen, uitkomend in de derde en tweede klasse lieten wij veel hoger spelende team teleur gesteld achter, het beste resultaat in de beker was een halve finale plaats die helaas verloren ging tegen HMSH als ik het goed heb. In de competitie wedstrijden staat mij nog bij het seizoen waarin wij met Marianto streden om het kampioenschap, bijna het gehele jaar stonden wij op één punt achterstand, en in de onderlinge confrontatie kwamen wij niet veder dan 0-0, volgens mij de enige wedstrijd waarin niet werd gescoord. In de laatste competitie ronde verloor Marianto echter en werden wij de kampioen in de tweede klasse.Wat mij ook nog bijstaat is dat er bij alle belangrijke wedstrijden het R.A.V.A. publiek altijd in de overhand was en ons nooit in de steek liet. De wedstrijden in hoofdklasse waren qua entourage het mooist. Iedereen speelde op dezelfde avond, de woensdagavond in dezelfde sporthal Zuidhaghe , zijn wedstrijd waardoor je je tegenstanders leerde kennen en onderling goede sfeer ontstond. Later kwam daar Oranjeplein bij en toen er dankzij de KNVB ook de maandag bij kwam en de wedstrijden op verschillende locaties werd gespeeld nam het enthousiasme af en na een knie blessure zat het zaalvoetballen er niet meer in. Een hele tijd later heb ik als keeper op wat lager niveau nog gepeeld met onder andere Ed Riebroek, Edwin Kooren, Marty van Lieshout, Mark Lucas Luijks, maar na een jaar of vijf nam de animo af en was het zaalvoetbal definitief verleden tijd.
 
De jaren als vrijwilliger bij de jeugd
 
Ik heb het idee dat het stukje al wat langer is geworden dan gepland, en zal het dus kort houden. In het seizoen 1979-1980 werd ik door mijn vader gevraagd of ik zin had om Cees Ledderhof te helpen bij de B1 aldus geschiedde. Met spelers als Edwin Kooren, Ed Riebroek, Marco van de Ploeg, Onno Beijer werden er wisselende resultaten behaald maar was de sfeer altijd goed en wist Marco de scheids letterlijk en figuurlijk de goede kant op te laten kijken. Na dit seizoen mocht ik op eigen benen staan en kreeg pupillen 1 onder mijn hoede met bekende R.A.V.A. namen als Michel van Dongen, Nico Commissaris, Steffan Wolters, Maurice v/d Snoek, Rob van Grol, Leon de Keijzer etc. om te voorkomen dat ik alle namen gaan noemen van de spelers die ik heb mogen trainen en begeleiden laat ik het hier maar bij want anders wordt het echt een boekwerk.
Het enige wat ik nog wel wil vermelden is dat ik altijd met plezier, zelfs meer dan bij het voetballen zelf, met alle elftallen ik heb gehad heb “gewerkt”. Mede door de wederzijdse samenwerking en respect hebben wij vele mooi dingen beleefd en mee gemaakt tijdens de wedstrijden maar ook daar buiten, tijdens de elftal activiteiten, buitenlandse toernooien  en trips. Buiten het trainen/begeleiden van elftallen heb ik samen met vele andere vrijwilligers deel uitgemaakt van de jeugdcommissie. In het begin met de “oudgediende” Cees Ledderhof, Ig van Bezooijen, Aad ten Berge, Jerôme Schellings, Peter Hess, Paul v/d Broek, Lidy Luyks en later met Klaas van Dorp, Cony van Dorp, Klaas Krul, Sergio Biassi, Edwin Kooren, Frans Laarhuis en dan zal ik er ongetwijfeld nog wel enkele vergeten waarvoor excuses. Buiten het voetbal om werd er al altijd voldoende georganiseerd zoals de jeugdkampen, minikampen, stadion bezoek, bezoek aan Duinrell, bezoek aan de Efteling, voetbal toernooien, penalty bokalen, kerstzaalvoetbal, olliebollentoernooien, playbackshows, bingoavonden, film avonden en tijdens de vakantie tafeltennis en tafelvoetbal toernooien in het jeugdhonk. Te veel om uitgebreid over de hoogte punten en anekdotes in te gaan want anders komt er nooit een eind aan dit “stukje”.
Het laatste wat ik kwijt wil is dat het jammer is dat er een einde is gekomen sommige van deze activiteiten maar dat het mooi is dat ik en vele van jullie dit heb mogen mee te maken. Momenteel gaat het gelukkig weer de goede kant op met de jeugdafdeling van onze vereniging en hoop ik nog lang mijn steentje te kunnen bijdragen. Tot slot dank aan alle vrijwilligers, medespelers, supporters en anderen voor alle mooie jaren die wij hebben met elkaar hebben mogen meemaken.
 
Rest mij de taak om een volgend “slachtoffer” aan te wijzen om een stukje over de R.A.V.A. herinneringen te schrijven, ik laat het dit keer over aan een van de “jongeren” die zeker voor de jeugd van R.A.V.A. zijn steentje meer dan heeft bijgedragen, Edwin Kooren succes.
 

 

2 april 2021
 
Herinneringen aan een gouden RAVA-Periode, door Raymond de Grood.
 
Omdat Peter Grootscholten als vorige schrijver mij had aangewezen om wat herinneringen op te halen over het oude RAVA ben ik ook maar weer eens in mijn geheugen gaan graven.Vanaf mijn geboorte (1965) kwam ik eigenlijk altijd al op RAVA, ik wist eigenlijk niet beter. Dat kon ook bijna niet anders met een vader in het bestuur en een moeder achter de bar. Zo vond een groot deel van ons weekend in het Zuiderpark plaats. Voor mijn gevoel was ik elke zaterdag en zondag van ‘s-morgens vroeg tot aan het sluiten van het complex op RAVA aanwezig.Zelf ben ik begonnen in de toenmalige welpen. Van dat team kan ik mijn eigenlijk geen medespelers meer herinneren. Het eerste kampioenschap kwam volgens mij in pupillen 1 of C1  met Peter Hess en Leo Jacobs als leiders en als medespeler o.a. Peter Wigleven, waarmee ik later nog jaren in RAVA 1 zou spelen. Op zaterdagochtend eerst je eigen wedstrijd spelen en daarna was er vaak wel een elftal dat nog een speler kon gebruiken, dus bleef het op zaterdag meestal niet bij één wedstrijd.
 
             
                 
                                                                     Mijn eerste kampioenschap                                                       
 
Na de jongste jeugdelftallen te hebben doorlopen kregen we in B1 voor het eerst te maken met een jeugdtrainer van buitenaf, Ruud Wams. Vanaf die tijd werd er steeds serieuzer 2x per week getraind en mochten we op zondag als jeugdspelers regelmatig invallen bij RAVA 1 en 2. Naast de wedstrijden waren de weekendjes weg, kampen en buitenlandse jeugdtoernooien in Engeland en Frankrijk natuurlijk de hoogtepunten van het seizoen.
 
                            
                        
                            Met A1 in Frankrijk
 
Onder Ruud Wams als trainer en met Peter Hess als leider nog een paar jaar in de A en B jeugd gespeeld met als mooie afsluiting van het jeugdvoetbal het kampioenschap in junioren 1.
In de beginjaren in de senioren kwamen we met veel spelers uit de jeugd in de seniorenselectie terecht (o.a. Peter Wigleven, Jack Krabben, Marcel Elbers, Arthur Starrenburg) Niet veel later kwam er een nieuwe lichting jeugdspelers over (om niemand te vergeten, laat ik hierbij de namen maar achterwege) waarmee samen een groot deel van de jarenlange vaste kern van RAVA 1 werd gevormd. Eerst in het Zuiderpark en daarna nog enkele jaren in Houtwijk.Nadat het in 1991 met de beslissingswedstrijd om het kampioenschap tegen Quick Steps op het laatste moment misging, kwam het hoogtepunt 2 jaar later alsnog. Het kampioenschap in 1993 in de 4eklasse met Frank Bijloos als trainer en Peter Hess weer als leider.
 
Omdat er bijna geen verloop was en er weinig spelers bijkwamen of weggingen, bleef een groot deel van deze groep vele jaren de vaste kern van RAVA 1. Na jaren in RAVA 1 hebben we nog enkele jaren met vrijwel al deze spelers nog een paar jaar op zondagochtend als RAVA 3 en 4 gespeeld. De laatste jaren was het leuk om met “11 oude mannen” tien minuten voor aanvang het veld op te komen om een wedstrijdje te spelen tegen een groep fanatieke jonge honden die al een warming up van drie kwartier achter de rug hadden, maar na 90 minuten uiteindelijk toch meestal als verliezers het veld afdropen. Het bleek in de paar jaar in RAVA 3 en 4 een stuk makkelijker om kampioen te worden dan in al die jaren in RAVA 1. Omdat bij de meeste van ons de jaren gingen tellen en velen van ons last kregen van blessures aan enkels, knieën, rug of met andere ongemakken te maken kregen, kwam er voor de meeste van ons toch echt een einde aan onze “RAVA voetbalcarrière”.
   
                                 
           fbouwen in RAVA 4
 
Omdat mijn kinderen Victor en later ook Jasper inmiddels in de jeugd van RAVA speelden, ben ik ook maar trainer en later leider van verschillende elftallen van hen geworden. De geschiedenis herhaalt zich, want ook voor hen waren de kampen, internationale jeugdtoernooien en weekendjes weg (waar ik dit keer als begeleiding meeging) de hoogtepunten en het seizoen. Nadat Victor met vrienden bij een andere vereniging is gaan voetballen en Jasper al eerder met voetballen was gestopt, kwam aan mijn wekelijkse bezoek aan RAVA/PEC Den Haag, sv Houtwijk ook een eind.  De enkele keer dat ik nog bij sv Houtwijk kom, kom ik meestal Nico van Lieshout wel tegen. Zelf heb ik alles bij elkaar opgeteld aardig wat uren aan RAVA besteed, maar ik kan mij niet voorstellen dat er in de historie van RAVA (en haar opvolgers) iemand is die meer tijd en energie heeft gestoken in RAVA dan Nico. Ik denk dat hij wel het nodige bij RAVA heeft meegemaakt en nodig hem daarom uit om als volgende een stukje te schrijven.
Groeten en tot ziens bij de volgende reünie Raymond de Grood

 

25 februari 2021, Memories:
 
Herinneringen aan een gouden RAVA-Periode, door Nico van den Heuvel.
 
Toen wij nog in de Kritzingerstraat woonden mocht ik met mijn vader, toen ik een jaar of 7 oud was, zondagsmiddags al mee om naar ADO te gaan kijken. In 1959 zijn we naar de Koekangestraat verhuisd waar we een grote gemeentetuin hadden, waar we dag en nacht aan het voetballen waren, o.a. met mijn broer Frank en Frits van Leeuwen. Op 11-jarige leeftijd mocht ik meespelen in het schoolelftal van de Kardinaal de Jongschool en heb me daarna als lid bij RAVA aangemeld, ook mede door familie die er al speelden (Macco).
 
Van de eerste 2 jaar in de C – elftallen weet ik me niets meer te herinneren. Later ben ik in de B2 terecht gekomen met als leider John Elbers(?) Het jaar daarna kwam ik in goed team en we werden dan ook kampioen in 1967 met: de Korte - Ruigt - Lut- Palm - P. Rossit - Duikers- Rossi - van Doorn - Groenewegen - Verstraeten en van Zijl. Het seizoen erna moesten we over naar de A-junioren en zes spelers van ons team gingen over naar de A1. Ik moest echter naar de A2 toe, omdat ik mentaal en/of fysiek, niet goed genoeg werd bevonden voor de A1 was. Dat was wel een grote teleurstelling voor me. Ik heb toen overwogen om overschrijving naar AJAX aan te vragen. Gelukkig niet gedaan en gewoon een fijn jaar in de A2 gevoetbald o.l.v. Ig van Bezooyen ”een wereldvent”. We werden kampioen met naar ik mij kan herinneren met de spelers: Ruigt - Seesink - Groenewegen - van Zijl ? - Vonk ? - Palm? en van Doorn?
We zijn na afloop van het seizoen met de bus een dag naar Antwerpen geweest, we vroegen aan Ig of we het redlight district ook in de route was opgenomen, hij antwoordde; "krijg tandjes" een bekende uitspraak van hem. Op de terugweg kreeg iedereen nog een kampioensbeker (10 cm) van hem. A1 en A3 werden toen ookkampioen, met voor de  A1 de bonus van de landelijke finale van de Bisschopsbeker in Leidschendam op zondag 30 Juni 1968. Een paar dagen voor de wedstrijden werd ik gevraagd om mee te gaan, omdat Aldo zijn middenvoetsbeentje had gebroken. Toen dacht ik bij mezelf; nu moet je laten zien dat je toen wel in de A1 had kunnen spelen. Het werd met dit elftal een groot succes, want we wonnen al onze poulewedstrijden met eendoelgemiddelde van 8 voor en 0 tegen. In de finale was de koek op en we verloren dan ook met 2-0.
 
De volgende dag 1 Juli werd ik 17 jaar en stond er een leuk stukje in de krant over A1-elftal. Op dezelfde 
dag werd mijn vader opgenomen in Bronovo, hij had al ruim 4 jaar de ziekte van Hodgin (lymfeklierkanker). Later die maand is hij op 30 Juli overleden op 39 jarige leeftijd en liet mijn moeder achter met 5 kinderen.
 
Het was ongeveer half Juli toen ik gevraagd werd om met de selectie van de senioren mee te gaan trainen, ik wist niet wat ik hoorde. Ruim een maand later speelde ik mijn eerste competitie-wedstrijd in het eerste van RAVA tegen HVV, hoe raar kan het gaan, van A2 rechtstreeks naar RAVA 1. We hadden een aardig goed voetballende jonge ploeg die in de drie jaren dat ik mee mocht doen altijd bij de eerste 4 eindigden, maar net geen kampioens-elftal. Trainingen in de winter was wel een probleem, geen verlichting, behalve het stukje  asfalt naast de kantine met wat waxinelichtjes erop. Vaak gingen wij het Zuiderpark in of naar het parkeerterrein bij de Houtrusthallen.
 
Dan waren de vrijdagavonden na de training gezellige. Blijven plakken tot na 23.00 uur om daarna nog ergens aan te rijden tot in de kleine uurtjes. De wedstrijd tegen DHC kan ik me nog wel herinneren, ze stonden bovenaan en wij op 8 punten op de tweede plaats. Wij speelden thuis en als ze wonnen waren ze kampioen.Met 2.500 man langs de lijn wonnen we die wedstrijd met 1-0. Het doelpunt was van Ton Kaats en de eerste nederlaag van DHC na 18 wedstrijden. Nog een wedstrijd die in het geheugen staat is de thuiswedstrijd tegen PDK. We stonden in de tweede helft met 4-1 voor toen ze Ben Borsje onderuit schopte en hij een open
beenbreuk opliep. Ook zijn we met een groep van een man of acht in 1971 naar de finale van de Europa Cup 1 in Londen geweest met het vliegtuig, de eerste keer dat ik vloog, dat was ook een hele ervaring toen.
 

Na 3 jaar in RAVA 1 gevoetbald te hebben, heb ik overschrijving naar RBC aangevraagd, mijn toenmalige vriendin, nu mijn vrouw, werkte in de verpleging en was maar eens in de 3 weken een weekend vrij.
RBC speelde toen nog in de 2e divisie betaald voetbal. Ik moest eerst nog een paar proeftrainingen en een oefenwedstrijd meedoen en zo doende ben ik hier terecht gekomen en zagen we elkaar elk weekend.
Ik heb gedurende 1 jaar op en neer gereisd van vrijdagavond trainen, blijven slapen en zondagavond na de wedstrijd weer terug naar Den Haag. Na dat jaar had mijn schoonvader ervoor gezorgd dat we een
eengezinswoning kregen en zijn toen in 1972 getrouwd. Ik heb 3 jaar bij RBC 2 gespeeld en toen ben ik bij v.v.Roosendaal gaan voetballen, eerst een jaar of 7 in het eerste daarna nog 12 jaar in het vijfde, oud eerste elftalspelers. In 1982 heb ik nog een dubbele beenbreuk opgelopen en in 1992 met voetballen gestopt.Privé is ook alles goed gegaan, bijna 49 jaar getrouwd, drie dochters gekregen, die zijn nu 47-44-38 jaar oud en drie kleinkinderen van 21-18-11 jaar oud (plus nog 2 stief kleinkinderen van 16 en 14 jaar).
 
Tenslotte wil ik Theo en de overige Oud-Ravanen bedanken voor de inspanningen en moeite die ze doen, om de oud RAVA-leden, minimaal een keer per jaar bij elkaar te brengen. 
 
Ik daag bij deze mijn broer Frank uit, om ook zijn fijne RAVA-herinneringen met ons te delen.
 

Schoolelftal Kardinaal de Jong school, 1963. Rechts naast mij is Simon van Vliet (ex) ADO- FC Den Haag speler, naast hem Paul Matla, de keeper is neef van Martin van Vianen.
 
 


Naast het voetballen deden wij vanuit Rava ook mee met de internationale wielerronde (1966) in Roosendaal. Deze week verbleven wij bij pleeggezinnen.
 
 
 

Voetbalkamp Feschweiler, Duitsland, 1966 of 1967
 

 
 
 

 


 
 
Rava tegen Quick, gewonnen met 1-0. Eef ter Mors heeft het doelpunt gemaakt.
 
Fancy Fair van Rava, 1969 of 1970

April 1971, een van mijn laatste wedstrijden bij Rava.
 
    
Mijn eigen fanclub!
 
Ig van Bezooijen trofee!

 

 
21 januari 2021
 
Herinneringen aan een gouden RAVA-Periode, door Peter Grootscholten.
 
In 1964 kwam hij als nieuw lid met een gekocht GDS shirt, de RAVA kleedkamer binnen lopen.
 
Van het Zuiderpark tot Houtwijk
Dit onderstaande proza stond in juni 2019 al op papier, Corona was nog ver weg. En over de veranderingen en verbeteringen bij sv Houtwijk  tijdens Corona tijd, is weinig over toegevoegd.Peter Grootscholten werd, samen met Cok Leroy, lid van RAVA en hij kwam met een  gekocht GDS shirt de kleedkamer binnen wandelen bij RAVA. Ja, die anekdote blijft uniek, en de  alom aanwezig RAVA humor deed de rest. Na een jaar verblijf op RAVA dacht ik een  leuke opmerking te maken, na afloop van een duel bij RAVA. Ik zat vroeger op Vredenburch, gevat antwoordde Ouwe Jan, wanneer ga je weer terug? Ja, soms wordt je erg leuk opgevangen bij de club.
1979: Geslaagd voor scheidsrechters cursus aan de Suezkade. Ja, samen met Dick Jol bij de HVB begonnen als jeugdscheidsrechter t/m 1988. Mijn docent was Rinus van Aggelen. Op 23 mei 1981 werd het nieuwe HVB gebouw aan de IJzerwerf geopend. En dat pand is gesloten op 1 juli 1996, dat tevens opheffing van de Haagse Voetbal Bond betekende. De verhuizing van de HVB ging naar Leiderdorp.
 
Man met één been
1980
: Kampioen geworden met RAVA 10 op veld bij WIK, daar was genoeg kleedkamer humor aanwezig. Voorbeelden: Taxi chauffeur Henk van Dijk zit na afloop bij De Jagers aan de Buurtweg een biertje te drinken en nog een. Ja nu de laatste , want ik moet nog een klant naar Schiphol brengen. Maar die man loop niet weg, die bleek maar één been te hebben.Tinus Jungslager meubelmaker, tijdens de wedstrijd kaal, maar na afloop een mooie coup haar. Die had bij het omkleden, zijn toupet in zijn zwembroek gedaan en een ruime bos blond haar kwam onder zijn zwembroek zichtbaar in beeld. Zo vroeg een Westlander, hoe kom jij nou als Rijswijker in godsnaam bij RAVA terecht, nou gewoon over de snelweg.Ja, in1973 de oliecrisis, daardoor was er op zondag 4 november een autoloze zondag. Wij op de fiets naar RKSVM op de terugweg naar Rijswijk belandt Grootscholten door een paar Heineken in de bosjes op de Leyweg .1984: Een clubblad-sponsor binnengehaald `De Chinese Muur` (Drievliet) voor 1.500 gulden per seizoen. In dat jaar werd ik ook tot Lid van Verdienste benoemd van RAVA. Ik trad ook in dat jaar toe tot de senioren commissie. Ab Eman vertrok bij de club en ik ging de scheidsrechter zaken senioren regelen tot heden.

 
1988: Gestopt op zaterdag als jeugdscheidsrechter bij de Haagse Voetbal bond
En toen ben ik KNVB-waarnemer geworden  tot 2019, en was ook mijn laatste seizoen bij de KNVB. Ook een jaar de grootste Grote Club Actie Loten verkoper bij RAVA ruim boven 550 loten. Het carboleum tijdperk: lijnen inbranden heb ik niet meegemaakt in het Zuiderpark, ik weet wel dat je dan niet met je handen aan je gezicht moest wrijven, kreeg je brandplekken.Na het poedertijdperk en nu kant en klare kalk maak ik nog mee elk jaar, eind juli elk jaar voorbereiden. Zelf voer ik dat werk al jaren niet meer uit, laat het wel uitvoeren. Voorheen door ADO nu al 4 jaar een man van KMD zet de eerste lijnen uit op veld 2.Eenmaal ontheven uit mijn functie. En wel  als grensrechter 1e elftal door een passant, na een uitwedstrijd van het eerste bij Wassenaar 1. Door selectie trainer Han van der Walle, die had ineens Ben van de Burch gestrikt. En Han toch nog durven vragen aan mij, als Ben een keer niet kan, wil jij dan nog invallen als grensrechter.Ik antwoordde resoluut jij moet mij nooit meer iets vragen Han!!! In die periode had ik met mijn tuinbouwbedrijf grote problemen, en je toch beschikbaar stellen langs de lijn, werd niet gewaardeerd door trainer/ leraar van der Walle. En zo iemand heeft nog geleerd, hoe om te gaan met kader van een club.
 
Houtwijk naar BTC terrein in 1996
Overgang van het Zuiderpark naar Houtwijk een grote klus was dat. Iedere vrijwilliger ontving een mooie oorkonde van het bestuur van rksv RAVA als dank voor hun bijdrage bij die verhuizing van het Zuiderpark naar het voormalig BTC terrein. Het Dagelijks bestuur bestond toen uit Ton Rutgrink voorzitter, Dries Weber secretaris, Ben van Lieshout penningmeester.